In Memoriam Tjip
• 1991 - † 5 december 2006
Ze was al erg oud, het laatste jaar. Haar vacht was pluizig geworden. En ze liep wat wiebelig. En soms kon ze bijna niet meer op de bank springen. Dus dat ze gestorven is, is eigenlijk niet zo gek. Ze was er wel aan toe.
Veertien jaar geleden kwam ze bij ons. Als hele kleine poes. Haar moeder Alice ging drie maanden naar Suriname, en vroeg of wij zo lang op Tjip wilden passen. En dat wilden we wel. Ze was misschien een paar maanden oud? Ze klom overal in: tegen het schuimbehang van de keuken op. Roetsjj! Omhoog. Na drie maanden moest Tjip terug, en daar zaten we. We gingen op zoek naar een andere Poes, maar die konden we niet vinden: we wilden Tjip. En niet veel later kwam Alice langs: of Tjip misschien definitief bij ons kon wonen. Want bij ons had ze ruimte, en een tuin, en kon ze alle kanten op...
Toen ze anderhalf was kreeg ze kinderen. De vaders waren twee rode katers, Ze deden het voor het schuurtje, we konden alles zien. De kinderen werden op 30 april geboren, tijdens het Songfestival, gewoon in een doos bij Mies op schoot. Vier in totaal. Teun is daar nog van. En Sammie misschien ook wel, bij Esther. Verder weten we het niet. Maar die kinderen: dat was teveel voor haar. Ze was altijd een kleine poes, en die beestjes zogen haar helemaal leeg. Daarna is het eigenlijk ook nooit meer goed met haar gekomen. Ze bleef er altijd wat scharminkelig uitzien, naat die glanzend gezonde Teun.
Ze was leuk. Een leuke Poes. Ze liep vaak met je mee, als je een eindje ging wandelen. Ze wachtte je altijd op als je thuis kwam, vooral als je een paar dagen weg was. Ze wilde wel geaaid worden, maar dan zette ze altijd eventjes haar nagels in je vel: kon ze meteen uithalen als het te erg werd. Ze had karakter.