Naar Oma Boxtel
Oktober 2006. Mies Moeder belt. Oma valt af en toe weg. Dan is ze bewusteloos, en wordt ze heel koud. 't Klinkt alsof ze elk moment kan sterven. We zouden in de herfstvakantie bij haar langs. Maar dat duurt nog een week of drie. En dus gaan we zo snel mogelijk: woensdag, " even" op en neer.
Als we er zijn zit ze er zo vief bij - dat je bijna niet kunt geloven dat ze 99,5 is.
Maar ze is heel vergeetachtig. Vraagt telkens het zelfde. En ze krikt zich helemaal op
voor zo'n bezoek. De kinderen zijn voorbeeldig. Rustig, beleefd, tekenen, spelen, eten een
koekje. We kijken foto's. Hele oude. Anna, Mies, Oma Hapert, Oma Boxtel op het bankje in de
tuin in Hapert. Vier generaties naast elkaar.
We blijven anderhalf uur. Dan gaan we weer weg. Zouden we haar nog terug zien?