Het kleine tafeltje
Er zijn een paar dingen die ik al heel lang met me meesleep. Mijn Petersons bijvoorbeeld -
al staat die vooral ongebruik in de kast. De woordenboeken ook - ze zijn gekocht toen ik
in Groningen aan de RHLS ging studeren - Duits - Nederlands, Nederlands - Duits, Engels -
Nederlands, Nederlands - Engels, Nederlands...
En één van die dingen is het Kleine Tafeltje. Het is bij me sinds ik de Folkingestraat. Daar
achtergelaten door de vorige bewoner. Ik heb het altijd gehouden omdat ik het een zo´n mooi
dingetje vond.
Ik kwam in 1978 in Groningen wonen. Eerst aan de Jadestraat. Het huis van de familie Wip.
Mijn ouders hadden met veel moeite een kamer gevonden bij een familie Zevende-dags-adventisten.
De dochter des huizes wilde wel op een kleinere kamer. Ik heb er drie-kwart jaar gewoond, tot
mei 1979. Toen kon ik de kamer in de Folkingestraat kon krijgen.
1978. Het jaar was een ramp. Ik was depressief. Kon mijn bed niet uitkomen. Ging nauwelijks
naar school. Lag de hele nacht te piekeren, en viel
pas tegen de ochtend in slaap. Ik begon te
drinken, toen: om de depressies weg te krijgen. Om de keren dat ik in gezelschap was me op
m'n gemak te voelen. Ik herinner me nog een feestje in een flat in Selwerd van
één van de jongens met een druipsnor en vettig haar: we deden een
drinkspelletje: zo snel mogelijk een fles berenburger opdrinken - en later stuiterde ik
zo'n beetje door het huis van de Zevendedagsadventisten, de trap op,
langs de kamer van de dochter en tegenover de ouderslaapkamer mijn hokkie in.
Het kleine tafeltje was toen nog ver weg.
Mei 1979 kwam het kleine tafeltje dichterbij. Ik verhuisde naar de Folkingestraat.
Eindelijk weg bij de Wipjes, en het volle leven kon beginnen.
Augustus 70. Tilly kwam bij me in wonen.
Eindelijk in huis met iemand die ik mocht! - dacht ik.
Eindelijk een soort familietje!....Het viel tegen:
Thilly raakte op Oene, ze lag de hele dag
met hem in bed, de spanningen liepen aan de Folkingestraat en in de Berkelstraat
hoog op - en een jaar later werd Oene door zijn vader naar Pesse ontvoerd, was Tilly's
carrière op de kunstacademie mislukt, en verhuisde ik van voor naar achter:
naar het kleine tafeltje.
Sindsdien is het altijd bij me gebleven. Het is na de grote crisis met Berend mee gegaan
naar de Marktstraat.
Daar kreeg het een laatje. Later verhuisde het naar de Butjesstraat.
De Schoolstraat; daar is-ie helemaal
gerestaureerd: tafelblad eraf, helemaal in de lak, een prachtige lak die we later nooit
meer gevonden hebben maar ik weet de naam nog: Glitsa Eierglans,
De Kapteynlaan - en uiteindelijk kwam het in Tynaarlo terecht.
En hier wisten we niet wat we ermee aan moesten.
Plotseling was het overbodig geworden. Het tafeltje belandde
in de schuur. Daar heeft nog een hele tijd de frituurpan er op gestaan - werd-ie ook
niet beter van. Toen kwam de nieuwe blauwe kast.
Moest de ouwe naar de schuur, en moest het tafeltje naar buiten. En daar
staat het nog steeds. In de regen en in de sneeuw...Arm tafeltje.