Een herfstvakantie in Hoenderlo
Oktober 2005. We gaan een weekje naar een vakantiehuisje in Hoenderlo. "Dat moet maar eens kunnen". Oktober 2005 is de mooiste oktobermaand in zesduizend jaar. Maar we hebben wel pech: Als we zaterdag weggaan plenst het. En het zal blijven regenen tot woensdag. Dan breekt de zon door en hebben we nog twee prachtige dagen
De vakantie begint al meteen knap kloten: de kofferdeksel van de auto wil niet dicht. Het slot pakt hem niet.
Gelukkig kunnen we met een stevige bindriem erom toch vertrekken (maar het ziet er natuurlijk niet uit).
"'t Is een kippenhok" hoor ik 's avonds Mies mopperen. En dat is het zeker: het huisje is piepklein, we kunnen nauwelijks aan tafel zitten.
Toch is het bedoeld voor maar liefst zes pesonen. Vinden we rijkelijk veel. En dat voor die prijs..
Het weer is de eerste dagen ronduit klote. Toch weten de kinderen zich redelijk te vermaken: door bijvoorbeeld bladeren te zoeken, en die te
gaan verven..
En we proberen natuurlijk toch te fietsen. Tevergeefs: we stranden in de regen, ergens langs een druipende weg op de Veluwe.
Toch heeft het wel wat: een lange wandeling door de druipende veluwse bossen.
En we doen veel spelletjes: Halli Galli, Catan, de Beer is Los.
Jan wil natuurlijk herten zien. En sleept Auke en Koen mee op een tocht naar een scherm. De avond valt snel, en zo lopen
we in het donker door een duister bos, met wat zaklantaarns als lichtje. Natuurlijk zien we geen hert. En de terugweg is
een doodenge tocht op de fiets langs een drukke weg zonder terwijl de verlichting van de fietsen niet werkt en we ons
bij moeten lichten met de zaklamp.."Dat nooit meer" huilt Koen als we eindelijk bij het huisje zijn...
Op de foto: Koen bij het wildscherm.
Dan breekt de laatste twee dagen toch de zon door en kunnen we fietsen. Lange tochten richting Buurlo, en over de Hoge Veluwe.
En dan rusten we uit op een bankje.